Hoe het allemaal is begonnen
Ik heb tot mijn 19e met veel plezier in Nunhem gewoond. Van jongs af aan heb ik bij de fanfare gezeten en het Nunhems dorpse leven heeft mij altijd goed gepast.
In 2005 ben ik met mijn man naar Australië gereisd en hebben we een rondreis gemaakt van 4 weken. Tevens hebben we zijn familie bezocht en hebben we even kunnen proeven van hoe het alledaagse leven er uit ziet. We waren gefascineerd door de relaxte levensstijl, de mooie natuur, de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen. Eenmaal terug in NL, hebben we altijd met de gedachten gespeeld om ooit een keer te emigreren. Maarja…denken of doen zijn twee verschillende dingen en het is absoluut een grote stap die niet over één nacht ijs gaat.
Uiteindelijk hebben we de stap pas 9 jaar later gemaakt, nadat onze kinderen Raf en Tren geboren waren en we op een ontzettend mooi plekje in Beesel een huis hadden gebouwd. Het klinkt misschien vreemd, maar de wens om naar het onbekende maar mooie Australië te verhuizen is nooit uit beeld geweest.
Na jaren wikken en wegen hebben we de beslissing genomen dat we beter ons hart kunnen volgen naar het onbekende, dan spijt hebben van iets dat we het niet eens geprobeerd hebben.
De beslissing is genomen….we gaan!
Naar Australië verhuizen is meer dan je koffers pakken en gaan. De hele procedure voor de visumaanvraag heeft meer dan 1,5 jaar geduurd en de kosten voor een visum zijn ontzettend duur. Het heeft veel werk gekost om aan de strenge toelatingseisen te voldoen. Tevens hebben we ons huis in Beesel moeten verkopen en nadat dit allemaal gelukt was, hebben we een zeecontainer geregeld om al onze meubels en spullen te verhuizen van NL naar Australië. We hebben ontslag genomen van onze baan en onze vluchten geboekt om als gezin deze grote stap te zetten. Je gaat dus letterlijk met je gezin, een paar koffers en een visum op zak naar een land waar je verder nog niks hebt, geen huis, geen school, geen bestaan.
In januari 2014 (in de zomervakantie!) zijn we aangekomen in Perth, West Australië. Na de eerste paar weken bij familie en in een vakantiehuis gewoond te hebben om de omgeving te verkennen, hebben we een huis gehuurd waar we ons de eerste tijd hebben gevestigd.
We hebben als eerste een school uitgezocht voor de kinderen en zijn direct op zoek gegaan naar een baan, wat niet het makkelijkste was in die tijd.
Ons leven Down Under
Nu werk ik 4 dagen per week als Human Resource Officer, personeelszaken, in een grote zorgorganisatie met meer dan 20 vestigingen door heel Australië (St John of God Health Care). Mijn man Roy werkt als Side Development Engineer bij Weir Minerals, een wereldwijde organisatie gericht op mijnbouw en mineraal verwerkende industrie (ook gevestigd in Venlo).
We zijn ontzettend blij dat we deze stap genomen hebben. Afgelopen kerst hebben we hier ons eerste huis gekocht in de Perth Hills. Inmiddels is ons gezin uitgebreid met een hondje, Boots. De kinderen spreken vloeiend Engels en zijn volledig geïntegreerd. Ze zitten allebei op voetballen en genieten van het buiten leven. Ze hebben nieuwe vriendjes en ook wij hebben nieuwe vrienden gemaakt waar we in het weekend leuke dingen mee doen.
Van Oktober tot en met April is het lekker warm, met soms uitschieters naar 45°C in januari. We genieten vaak van het strand of van het picknicken langs het water. In alle parken zijn gratis BBQ’s te gebruiken en het is hier heel gebruikelijk dat families of vriendengroepen samen in een park bij elkaar komen. Iedereen ruimt netjes op en maakt de BBQ schoon.
Wat we erg fijn vinden is de vrijheid, de mooie natuur, de papegaaien die in de tuin zitten, het zonnetje of in ieder geval blauwe lucht die we toch eigenlijk niet meer kunnen missen, de gemoedelijke sfeer, de lekkere cappuccino’s, de ruimte die de kinderen op school hebben en het onderwijs systeem waarbij ze vooral aandacht hebben voor wat je wel goed kan en ook kinderen belonen voor positief gedrag. Of je nou goed bent in rekenen, een vriendje geholpen hebt met iets waar hij minder goed in was of je hebt een mooi verhaal verteld voor de klas, het wordt allemaal gewaardeerd.
De Australiërs zijn trots op hun land. Elke twee weken is er een bijeenkomst op school waarbij alle klassen naar de aula gaan. Als het rumoerig wordt, dan steken ze de hand in de lucht, en dan is iedereen stil (dat doen zelfs de kinderen, dus niet persé de leraren). Er wordt begonnen met het zingen van het volkslied, elke klas presenteert om toerbeurt de bijeenkomst en voert een kort toneelstukje op en de bijeenkomst wordt afgesloten met het uitreiken van awards aan leerlingen die iets uitzonderlijks gedaan hebben.
Wij zijn trots dat we hier mogen wonen en dat de kinderen het zo goed doen.
Uiteraard missen wij wel de familie en vrienden in NL, maar wij voelen ons hier volledig op onze plek. We zijn er ook heel blij mee dat een groot deel van onze familie ons al is komen opzoeken. Onze ouders van beide kanten zijn al twee keer op bezoek geweest en mijn ouders (Lei en Margriet Smeets), komen in januari weer voor 6 weken op vakantie. Ze moeten hun kleinkinderen dan wel het hele jaar missen, maar in die 6 weken als de kinderen grote vakantie hebben, doen we zoveel leuke dingen samen, die we in NL nooit samen hadden gedaan.
Zoals het liedje ‘Uule Bosuule, kom ‘ns oet uch nes’ heb ik het nest definitief verlaten. Ik hoop wel om binnenkort (komende jaren) nog eens terug te gaan naar NL op vakantie. En uiteraard zal een bezoek aan Nunhem hoog op het lijstje staan.
Cheers mates!
Daniëlla, Roy, Raf en Tren
Foto 1: Australië vergeleken met de grootte van Europa.
Foto 2: Mundaring Weir (dam): de watervoorraad voor de regio. Hier zijn ook veel kangoeroes in het wild te vinden.
Foto 3: Een rondje fietsen met de jongens rondom de Swan River, Hartje stad.
Foto 4: Aan zee bij Coogee Beach, Fremantle.
Foto 5: Ons huis en tuin in Kalamunda, lekker groen en veel waterpret in de zomer!
Foto 6: Uitzicht op de stad met Australia Day, wachten op het mega vuurwerk.
Foto 7: De jongens spelen op een van de vele stranden in Perth. Dit is in City Beach.
Foto 8: Bij de kangoeroes in Caversham Wildlife Park…maar er zijn genoeg in het wild vlak bij huis.
Foto 9: Barbecue-en bij Point Walter, onze favoriete bezigheid op vrijdag na het werk.
Foto 10: Cheers oet Australië.
Foto 11: Met pap en mam wandelen langs het water bij Point Walter